Najlepsze kasztany, których w Paryżu nie ma...

Czy to zdjęcie kojarzy się Wam z czymś???


Bo mi, mówiąc szczerze, z niczym... A już na pewno nie kojarzy mi się ono z centrum paryskiej rozpusty i sodomy, czyli Placem Pigalle...


Ale cóż – jak widać, kolejne stereotypy zostały obalone.
Z drugiej strony, to też nie jest tak, że Pigalle jest takim zwyczajnym placykiem i skrzyżowaniem. Owszem, jest tam sporo CinemaX i sexshopów...



No a kasztanów to już w ogóle żadnych nie sprzedają, pomimo że pora roku wskazywałaby na szczyt sezonu.

Jakieś 500m od Pigalle znajduje się bazylika Sacre Coeur, położona na wzgórzu Montmartre.



Naprawdę, robi piorunujące wrażenie - już nie mówiąc o piorunującym wrażeniu po wejściu przez te wszystkie schody...:P


Oczywiście, jak przy każdym francuskim Kościele, miliony Polaków (innym skupiskiem Polaków są oczywiście najtańsze supermarkety :P). A ze wzgórza piękna panorama na południe Paryża...



Jeśli natomiast troszkę człowiek pokombinuje i pochodzi wzdłuż drzewek, można również dojrzeć wyzierającą zza krzaków Tour Eiffel :P

M.

Wycieczka do Palais de Justice

Po paru intensywnych dniach oglądania cudów Paryża z zewnątrz przyszła w końcu pora na wizytę w środku :) Pierwszym celem był – nie inaczej – Palais de Justice, czyli budynek wszelkich sądów paryskich od poziomu Cour d’Appel (czyli polskiego SO).



Gmach rzeczywiście imponujący – a adres na pewno dużo lepszy niż Przy Rondzie 7.



Jako, że strażnicy zapytani przy wejściu stwierdzili, że zdjęć robić nie wolno, ograniczyłem się do kilku – w miejscach w miarę bezpiecznych :) Co prawda żadnych oznaczeń typu zakaz fotografowania nie widziałem (a i aparatów – w odróżnieniu od londyńskiego Old Bailey – nie zabierali przy wejściu), ale lepiej nie denerwować władzy (a przynajmniej na razie :P).



Budynek oczywiście w stylu mocno starodawnym (bez oznaczania epok – żeby się nie pogrążyć...). Choć z drugiej strony, wystrój wnętrza i kolorystyka nie wywoływała wrażenia surowości, a wręcz przeciwnie – było jakoś tak przytulnie :)


Co do rozprawy – oczywiście obowiązkowo miała ona miejsce w 4 izbie (dla niewiedzących :P – Własność Intelektualna). Potężne (a zarazem – o dziwo – w miarę wygodne) ławy, a nie jakieś obskurne ławeczki. Atmosfery dopełniał obowiązkowy półmrok (pomimo że okien było dość sporo :)) i charakterystyczne zielone lampki (w tym jedna nie działająca :P) – zamiast rozpadających się okien i popsutych żaluzji pamiętających tow. Gierka. Sala naprawdę duża, sędziowie na podium, wszyscy ubrani w czarne togi z białymi żabotami (zarówno sędziowie, jak i pełnomocnicy). Nie wiem dlaczego, ale naprawdę czuć było powagę miejsca, gdzie sprawiedliwość jest ślepa :) No dobra – trochę się rozmarzyłem – ale naprawdę tak to wyglądało.

Z pewnością zobaczą mnie tam jeszcze nieraz. Jedyną wadą jest pora urzędowania – większość wokand jest otwierana w okolicach 13/14 – co w polskich warunkach jest nie do pomyślenia...

A po wyjściu z sądu udało mi się dostrzec coś naprawdę wyjątkowego (szczególnie z uwagi na fakt, że to Paryż :P). Alors...



M.

No więc – pierwsza relacja okiem cudnego Canona :)

Na pierwszy ogień – chluba Paryża czyli oczywiście Tour Eiffel





Jest widoczna z wielu miejsc Paryża. Ponoć, podobnie jak PeKiN w Wawie, służy kierowcom za punkt orientacyjny...



Idąc dalej – Łuk Triumfalny w pełnej krasie....


... i w cieniu drzew




Gdy Łuk mamy za sobą – przychodzi czas na Champs Elysee. Tak, wiem. Też nie wiedziałem, że wzdłuż Pół Elizejskch jeżdżą samochody...




Mniej więcej w połowie „szązelize” idzie sobie taki pan w śmiesznej czapce, czyli ulubieniec narodu, francuski generał...



Duuużo, dużo dalej, możemy znaleźć domek słynnego Quasimodo, czyli Katedrę Notre Dame.







Odchodząc trochę w bok, poza granice ścisłego Paryża, trafiamy na dzielnicę ze szkła i stali (no i oczywiście wszechobecnego paryskiego betonu), czyli La Defense (Grande Arche).



Poza olbrzymim Grande Arche...


... znajdziemy tu również Hilton (oczywiście – Paris :))...



... KPMG…



… i ogólnie takie takie :)

Deeper insight...

Skleroza dała się dziś we znaki – czyli zapomniałem aparatu. Ale nic to – jakoś sobie może poradzę do końca pobytu z nadrobieniem braków :) Przede wszystkim w końcu zobaczyłem Luwr. W porównaniu do wszystkich zdjęć, grafik itp. jest naprawdę potężny.

Inną ciekawostką było Centre Pompidou, a na samym końcu umieściłbym Chatelets Les Halles (choć akurat to tam posiedziałem na ławeczce dobre 1,5h :P). Jeszcze tylko odwiedzić Plac Pigalle :P i cały Paryż zaliczony :) No – może troszkę przesadziłem – ale naprawdę nie jest to miasto, którego nie dałoby się dogłębnie w tydzień zwiedzić.

Póki co uzyskałem jakąś tam wiedzę operacyjną nt. sposobu poruszania się po mieście (a szczególnie po stacjach metra i RERu; konia z rzędem dla tego, kto zgłębi strukturę stacji Les Halles :P) i nie gubię się już tak często. Właśnie kończę planowanie – i być może w przyszłym tygodniu uda mi się odwiedzić Cour d’Appel :)

M.

Pierwsza doba w Paryżu

Pierwsze 24h minęły, a zatem czas na pierwsze komentarze. Paryż jest dość dziwnym miastem. Z jednej strony przytłaczająca jest olbrzymia ilość betonu wokół nas, z drugiej strony co krok pojawiają się ciekawe miejsca, które nadają mu ciekawy klimat i atmosferę.

Póki co zauważyłem niewiele – ale jednak:
1. Miasto schodów. Ilość schodów, które trzeba przebyć jest olbrzymia. Co i rusz – schody w górę, schody w dół. No dosłownie masakra...
2. Miasto Renault i Peugeot. Obie marki samochodów stanowią prawdopodobnie 70 – 90 % samochodów stojących na każdej ulicy, na każdym parkingu. Inne – przede wszystkim Fordy, Mercedesy i Volvo – też się zdarzają. Ale jednak królują marki francuskie...
3. Jeśli już o samochodach mowa – to bardzo niewiele zauważyłem aut naprawdę kosmicznych. Brak jest zarówno samochodów wybitnie futurystycznych, jak i wybitnie eleganckich. Jakby taka klasa super-exclusive w ogóle nie istniała w tym mieście...
4. Miast prawdziwie kolorowe. Tu rzecz ciekawa. Wydaje mi się, że nawet w Londynie nie ma aż tylu osób o nie – białym kolorze skóry...
5. Komunikacja miejska jest tragiczna... Ilość różnych rozkładów jazdy, ilość typów środków transportu oraz niezliczone bogactwo kolorów linii metra i RERu (na każdej stacji kolory są inne) doprowadziła mnie do prawdziwej rozpaczy...
6. Wbrew powszechnej opinii, uwieńczeniem Champs Elysees nie jest Wieża Eiffle’a, ale Łuk Triumfalny lub Place de la Concorde. Wieża Eiffle’a (która w rzeczywistości jest brązowa, a nie stalowa) wieńczy Pola Marsowe – co też dość mocno mnie zaskoczyło...

I to chyba tyle na dziś – jestem naprawdę zmęczony... Zdjęcia może jutro :)

Sylwester 2006

Co prawda koniec września ciężko uznać za porę, kiedy należałoby się pochwalić zdjęciami z Sylwestra, ale skoro w końcu udało się je (ale nadal nie wszystkie...) wydobyć dopiero teraz... Krótka relacja obiektywu aparatu przedstawia się następująco. Otóż...

... jak na Sylwestra przystało – był grill..



… były tańce…



... były przebrania...



... był Pierwszy Kucharz...



... był Drugi Kucharz...



... były chwile rozochocenia i jawnych czułości...



I tak to sobie trwało i trwało – aż skończyły się wszelkie %%%

A jak już się to wszystko pokończyło i nie było niczego (a chwilami nawet i wcześniej :P), to zaczęły się ciężkie spojrzenia...



a potem ciężkie sny...

M.

Okrągły rok w KM

No więc minął dziś okrągły rok odkąd przekroczyłem próg kancelarii. Było naprawdę milo, udało mi się wiele, wiele się nauczyłem i ogólnie jestem bardzo zadowolony ze swojej decyzji:)

Teraz chwila przerwy - naładujmy baterie, zbierzmy siły - a od lutego znowu do boju:)

M.

Drogowy recydywista

Jedno z najbardziej przerażających odczuć na świecie – to chyba uczucie całkowitej bezsilności... Jak pewnie już wiecie – w ciągu ostatnich 2 miesięcy przydarzyło mi się ono na drodze aż dwa razy – co z pewnością kwalifikuje mnie do zaszczytnego miana pirata drogowego z przymiotem recydywisty :)

Jakkolwiek pierwsze zdarzenie rzeczywiście przeze mnie – to jednak drugie – o wiele bardziej przerażające – nastąpiło bez jakiejkolwiek mojej winy... Klasyka gatunku – czyli po imprezie (czytaj po alkoholu) ludzie są panami wszechświata – a wraz z nimi jezdni, chodnika – a już najbardziej – przejścia dla pieszych...

Traumy do końca życia mieć nie będę – bo i ostatecznie poszkodowany (niejaki Pan Ostry, zameldowania brak, zamieszkały „to tu, to tam”) nie ucierpiał mocno... Niemniej – sprawa w sądzie (wg policji osoba na pasach jest „święta” – wg mnie (i na szczęście również wg SN) nie do końca tak jest... No ale nic to – prawdopodobnie będę miał pierwszą szansę na zmierzenie się z wymiarem sprawiedliwości...
M.

Reaktywacja

Po dość długim okresie uśpienia następuje mała reaktywacja. Okres uśpienia – oczywiście spowodowany był poważnym natłokiem różnych obowiązków – przede wszystkim związanych z pracą. Bardzo miło – że udało się naprawdę ciężko popracować, a jednocześnie udało mi się bardzo wiele nauczyć. Z drugiej strony - jedyny okres, z którym mogę porównać obecne wakacje (a w zasadzie lato, bo wakacje to to nie były :P), to Londyn w wersji 2004 (no i oczywiście zeszłoroczne wakacje)...

Ale nic to – wakacje się kończą, walizki zaczynają się same pakować – a póki co czekamy na relację z pobytu w Dworku Staropolskim (i odpowiednią dokumentację zdjęciową). Nie dość, że udało się w końcu zobaczyć z koleżanką Agatą – to na dodatek ponownie nabrałem motywacji do pracy... Aby móc sobie częściej pozwalać na takie beztroskie chwile...

M.

Łódź

Poniżej tylko parę urywków tego co się działo... Ze śmiechu prawdopodobnie straciłem ze 3cm w pasie, ale naprawdę było warto :) Jak mawiają – do powtórzenia – może tym razem w scenerii innego miasta...

Z Tuwimem...

Romatyczny pipsztrok (peepschtrock???:P)

Z Agatą...

Kolega Tomasz - czyli człowiek z milionem argumentów w zanadrzu... (Pipsztrokowy Judasz)